|
Volle zalen is niet
iets waar een gemiddeld Peking operagezelschap zeker van kan zijn. Vaak
is het voor hen keihard werken voor weinig geld. Dit lijkt even te
veranderen als een generaal interesse toont in de groep. Zijn benadering
is wat agressief en zijn interesse ligt duidelijk bij de hoofdactrice
(Chan Bik Fung). Toch wil de grote baas de diner invitatie voor de
gehele groep bij hem thuis niet afslaan. Zelfs als de hoofdactrice laat
weten geen interesse te hebben zet hij toch door. Hij dringt zelfs bij
iedereen aan om te gaan. Tijdens het diner maakt de generaal duidelijke
avances naar de hoofdactrice. Hij geeft haar zelf een cadeau.
Genuanceerd probeert de dame het af te wijzen maar de generaal geeft aan
erg gekwetst te zijn als ze weigert. Dit maakt voor de generaal wel
duidelijk dat hij op deze manier weinig kans heeft haar in bed te
krijgen. Er zit dus niets anders op dan het over een compleet andere
boeg te gooien. Aan het einde van de avond biedt hij de baas van de
groep een groot geld bedrag als de hoofdactrice naar hem toe komt.
Beïnvloed door het geld gaat hij akkoord. Alleen het overhalen van de
hoofdactrice gaat niet zo makkelijk. Ook 'Handsome white' (Lee Chung-Yat),
hun beste acteur en jeugdvriend van haar vindt het plan maar niets.
Bijna de gehele rest van de groep heeft wat minder moeite met het plan.
Ze zien het uitbuiten van de hoofdactrice als de enige manier om te
overleven. Alleen ze weten dat 'Handsome white' dit nooit zal laten
gebeuren. Er zit voor hen dus ook niets anders op dan hem uit de weg te
ruimen. De uitvoering van het plan loopt vrij soepel. Tijdens een
voorstelling brengen ze hem met zijn allen achter het toneel om het
leven. Alleen de geest van 'Handsome white' kan geen rust vinden. Hij
sluit een pact met the 'Joy goddess' en begint een bovenmenselijke
terreur op zijn moordenaars.
Regisseur Chang
Cheh had eigenlijk altijd wel een vaste groep acteurs onder zijn
vleugels. Acteurs waar hij duidelijk zijn lievelingen tussen had. Vaak
gaf hij deze een kans om onder zijn supervisie verder te komen in de
filmindustrie. 'Attack of the joyfull goddess' is zo’n project. Chang
Cheh produceerde de film en Chiang Sheng en Lu Feng mochten hem
regisseren.
Voor zowel Chiang
Sheng als Lu Feng was dit de eerste (en enige) film waarbij ze echt
verantwoordelijk waren voor de regie. Beiden hadden hun sporen al aardig
verdiend als acteur, choreograaf of assistent regisseur en dit was dus
ook de logische volgende stap. Opvallend genoeg kozen ze voor een film
waarbij de nadruk niet echt op de kung fu ligt. Peking opera krijgen we
genoeg te zien. Het verhaal neigt heel erg naar een suspense triller met
bovenmenselijke elementen. Het verhaal bouwt op goede wijze op maar
schiet op sommige punten wat te kort. Soms is het allemaal wat
onsamenhangend en moeilijk te volgen. Dit wordt veroorzaakt door het
ontbreken van een duidelijke hoofdpersoon. Eerst lijkt het over de groep
in het algemeen te gaan. Later verschuift het zwaartepunt naar de
vermoorde opera acteur. Alleen dit personage heeft niet echt een
fatsoenlijke introductie gehad. Hierdoor is er niet echt een emotionele
band met hem. Hij heeft totaal geen achtergrond en het blijft dus ook
een leeg omhulsel. Dit geldt eigenlijk voor alle personages in de film.
Hier komt ook nog eens bij dat er niet echt heel veel boeiends gebeurt.
De opbouw van de spanning is goed maar er wordt veel te lang over
gedaan. Bepaalde zaken zijn dus ook al lang duidelijk voordat ze gaan
gebeuren.
Van kung fu
grootheden als Chiang Sheng en Lu Feng verwacht je dat je film te zien
krijgt vol met geweldige gevechten. Helaas is dit niet het geval. In
plaats hiervan is er gekozen voor het veelvuldig laten zien van de
traditionele Peking opera. De camera positionering hierbij is statisch
en fantasieloos. Meestal vanaf een afstandje mogen we de routines
waarnemen. Hierdoor komen de geweldige acrobatische trucs niet tot zijn
recht. Er is wel genoeg te zien en het niveau is goed. Er gebeurt
alleen veel te veel en het is dus lastig om je te focussen. Deze scènes
zullen de actie fan waarschijnlijk ook niet kunnen bekoren. Maar in de
laatste tien minuten gaan alle remmen los. Zonder moeite worden fantasie
en kung fu met elkaar vermengd. De choreografie is goed en we krijgen
interessante acrobatiek te zien. Een deel van de vechters raakt onder de
controle van de geest van de vermoorde acteur. Hierdoor worden ze even
onsterfelijk. Wonden genezen dus ook spontaan en de vaardigheden nemen
toe. Dit is ook het moment dat de Joyfull goddess echt ten tonele komt.
Vechtend met een vlammende hoepel en een enorme trukendoos gaat deze de
strijd aan. Dit alles gaat gepaard met een heleboel rook en gekleurde
lichten. Je kan er hierbij dus van uitgaan dat alles kan en niets te gek
is. Een wat bizarre afsluiter voor het zware en serieuze thema van de
film, maar één die wel enorm vermakelijk is.
Naast het
regisseren van de film spelen Lu Feng en Chiang Sheng ook belangrijke
rollen in de film. Dit zijn geenszins hoofdrollen. Chiang Sheng zet een
behoorlijk verwijfde / homoseksuele acteur neer. Eerlijk wordt er hier
niet voor zijn seksuele voorkeur uitgekomen maar het licht er wel
duimendik bovenop. Hier kunnen we natuurlijk allerlei theorieën over
Chang Cheh's interesse in de band tussen jonge mannen op los laten. Lu
Feng speelt zelf een vrij kleine rol. Samen met Chiang Sheng is dit ook
nog eens aan de kant van de slechte. Echt veel hoef je van hem dus niet
te verwachten. De 'hoofdrol' ligt bij een vrij onbekende acteur genaamd
Lee Chung-Yat. Hij heeft een goede uitstraling en is ook nog een
verdienstelijk martial artist. Helaas krijgt hij niet echt de kans om te
schitteren. Voor Ricky Cheng geldt eigenlijk hetzelfde. Hij komt het pas
na een uur het verhaal in. Zijn personage wekt de meeste sympathie op en
met zijn uitstraling zit het ook wel goed. Verder zijn er veel bekende
Shaw/Chang Cheh acteurs terug te zien in de kleinere rollen.
Er kan dus gezegd
worden dat 'Attack of the joyfull goddess' een beetje een tegenvaller
is. Weinig mooie gevechten, een traag verhaal en een matige diepgang.
Misschien is dit wel de reden dat Chang Cheh zijn eigennaam er niet
onder durfde te zetten als regisseur. Want van een film van de meester
van de hongkong cinema verwacht je toch meer. De film is dus eigenlijk
ook alleen interessant voor de echte 'Venoms' fan en geïnteresseerden in
Peking opera.Copyright
kungfufilms.nl (2006) |
